Ռազմիկ Դավոյան
79 բանաստեղծություն
1ԿԵՂԵՎԴ ԲԱՑ ԱՐԱ2Ոչ աստղեր, ոչ լուսին երկնքում3Ապրում ենք իրար հետ, ապրում ենք4Դու ինձ գրկեցիր ամուր ու ամուր5Կապույտ լուսինը դարձավ շողարձակ6Ես կանգնած էի, դու գնում էիր7Ճերմակ գիշերներ, բարի գիշերներ8Շուշանը նստել է պատուհանում9Հազար երանի և հազար ափսոս10Գիշերը խորանում է11Ուռած, արցունքաթաց կոպեր12Պառկած եմ ահա13Ինչ-որ բամբասանք են գտել14Ես չէի կարող չհաշտվել արդեն15Տերևը ընկնում է16Աշունը տխուր լալիս է դրսում17Օրերս անցան իրար ետևից18Փակում եմ աչքերս19Ինչ-որ տեղ հիմա20ԱՅԴ ԲՈԼՈՐԸ ՎԵՐՀՈՒՇ Է21Դո՛ւ22Եվ անցնում է այսպես պահը, ժամանակը23Սրնգահար լուսնի կապույտ սրնգահար24Իմ ձայնը՝ անմարմին, անգլուխ25ՀԱՍՄԻԿԻՆ26Ես քոնն եմ հիմա, ես քոնն եմ, քոնն եմ27Չկա28ԲԱՌԸ29Ջրերը կակաչներ են ուտում30Դու կաս, հիմա դու կաս31Ոչինչ չեմ հասկանում տագնապներից սրտիս32Ես ամեն օր քեզ հետ զրուցում եմ թաքուն33ԵՍ ԱՅՍՏԵՂ ՉԵՄ ՀԻՄԱ34Ես իմ մանկության հանդերին կանաչ35Սուտ էր տառապանքն իմ համր ու թաքուն36Մոռացման քանի՜ պատնեշ կա մեր մեջ37ՁԱՅՆԵՐԸ38Իսկ ես, մշուշներում քնած փոքրիկ մանուկ39Առավոտը հանդարտ սար ու ձոր էր լցվում40Սերըդ խեղդում էր ինձ, սերըդ խեղդում էր ինձ41Լիլիան աղջիկ է մի փոքրիկ42Ինչքան որ կա սեր43Քո լռությունը՝ հեռու և մոտիկ44Քո տառապանքը դու տարար քեզ հետ45Երեկ տխուր, այսօր ուրախ46Ծառը ծառ էր ծնվել47Քամիները բոլոր, քամիները բոլոր48Ամպերն իջել ահա ճերմակ կտուցներով49Ճակատագրի դառնության միջով50Աշխարհը լիքն է կործանումներով51Ապակու մեջ ահա ծառերն են օրորվում52ՇՈՒՆԸ53Երկու փոքրիկ շնիկներ54ՏԵՍԻԼՔՆԵՐ55Ճերմակ բարձերի խլության մեջ56ԱՆՏՈՒՆ ՈՒՂԵՎՈՐՆԵՐ57ՄԵՂՈՒՆ58ԻՄ ԱՉՔԵՐԸ59Ծանր են իմ աչքերը60Անձրևից ծեծված, հողմից հալածված61Ժայռերի կրծքից բվվոց էր գալիս62Ինձ մի թաքցրեք հովհարների տակ63Մաղվում է ցած64Ու գարնան հետ տխրությունով թափանցիկ65Մեր խոհերին, մտքին տիրակալ է մի ձեռք66Ցուրտ էր կյանքը, ցուրտ էր ու պաղ67ՄԵՍՐՈՊ ՄԱՇՏՈՑ68Արևն անջատեց ծառից69Կա աշխարհում բարձրիկ մի Հայաստան աշխարհ70Երեկ հանդիպել եմ71ՆԱՐԵԿԱՑՈՒՑ ՀԵՏՈ72ԱՇՈՒՆ73Ջրասույզ երկինք ու սուզված հուշեր74Մարդկային երթը օրորվում է ծույլ75Անսահման անուշ քնքշություններով76Ձյուներն սպիտակ շրթունքների պես77Ապրում է մեկը հեռու78Բաց, դուռդ բաց արա79Արևամուտը...